Przez długi czas przygotowywałam zakwas na barszcz czerwony według tradycyjnego przepisu. Buraki, czosnek, liście laurowe, ziele angielskie i solanka. Niby wszystko się zgadzało, ale czasem brakowało mi w nim czegoś, co nadałoby mu więcej charakteru. Zdarzało się też, że na powierzchni pojawiała się pleśń i cała moja praca szła na marne. W końcu zaczęłam eksperymentować z przyprawami. Jeden z dodatków spodobał mi się na tyle, że dziś nie wyobrażam sobie bez niego domowego zakwasu. Bardzo lubię go też w sałatkach i innych daniach z burakami w roli głównej.
Do zakwasu na barszcz wrzucam zawsze 3 gałązki. Smak jest o niebo lepszy
Moim ulubionym dodatkiem do zakwasu z buraków jest świeży tymianek. Wcześniej używałam go głównie do pieczonych ziemniaków, mięs i warzyw, ale pewnego razu postanowiłam dorzucić kilka gałązek do słoika z burakami. Efekt bardzo mi się spodobał. Zakwas zyskał przyjemny, lekko ziołowy aromat, a jego smak stał się głębszy i bardziej wyrazisty. Tymianek świetnie równoważy naturalną słodycz buraków, ale nie przytłacza ich smaku.
Zauważyłam też coś jeszcze. Odkąd dodaję tymianek, mój zakwas nie łapie pleśni. Wcześniej zdarzało mi się wyrzucać całe słoiki, a teraz nie mam z tym problemu. Tymianek zawiera naturalne związki o działaniu przeciwgrzybiczym i przeciwbakteryjnym, co pomaga zapobiec zepsuciu się zakwasu. Nie jest co prawda 100% gwarantem, ze zakwas nie spleśnieje (bo równie ważna jest choćby czystość słoika i odpowiednie warunki fermentacji), ale jak dla mnie, z moich obserwacji - coś w tym jest.
Z czasem wypracowałam sobie idealne proporcje. Na każdy kilogram buraków i litr solanki dodaję dokładnie 3 gałązki świeżego tymianku. Więcej nie potrzeba. Zbyt duża ilość mogłaby sprawić, że ziołowy smak zdominuje buraki. Wybieram świeże, jędrne gałązki, dokładnie je płuczę i wkładam między pokrojone warzywa, na różnych wysokościach słoika - przy dnie, w środku i bliżej wieczka - tak, by smak rozszedł się równomiernie po całym słoiku.
Czy można użyć suszonego tymianku do zakwasu z buraków?
Jeśli nie mam akurat świeżego tymianku, wykorzystuję suszony. Na kilogram buraków wystarczy pół łyżeczki. Wsypuję go do niewielkiego, bawełnianego woreczka, żeby później łatwo go wyjąć i by w zakwasie nie było farfocli. Mimo to zdecydowanie wolę świeże gałązki. Dają delikatniejszy aromat i dobrze komponują się z czosnkiem oraz liściem laurowym. To właśnie do tej wersji wracam najchętniej, gdy nastawiam kolejny słoik zakwasu na domowy barszcz.
Zakwas na barszcz z tymiankiem robię w ten sposób. Zawsze pilnuję proporcji
Do przygotowania zakwasu potrzebuję 1 kg buraków, około 1 litra przegotowanej i ostudzonej wody, 20 g soli kamiennej niejodowanej, 3 gałązek świeżego tymianku, 3-4 ząbków czosnku, 2 liści laurowych i 3 ziaren ziela angielskiego.
Zaczynam od dokładnego umycia buraków. Obieram je i kroję w plastry lub ścieram na dużych oczkach, a następnie układam w dużym, wyparzonym słoiku. Między kawałki wkładam czosnek, liście laurowe, ziele angielskie i tymianek. Sól rozpuszczam w ostudzonej wodzie i zalewam nią zawartość słoika.
Na tym etapie pilnuję jednej rzeczy: wszystkie składniki muszą znaleźć się pod powierzchnią solanki. Jeśli gałązki tymianku wypływają, dociskam je razem z burakami obciążnikiem do kiszenia. Słoik przykrywam tak, aby gazy powstające podczas fermentacji mogły swobodnie uchodzić.
Gotowy nastaw odstawiam w miejsce, w którym temperatura wynosi około 18-22 stopni Celsjusza. Zwykle po ok. 5-7 dniach zakwas jest gotowy. Wtedy go przecedzam, przelewam do czystych butelek i chowam do lodówki. Lubię, gdy ma intensywny kolor i wyraźnie kwaśny smak z delikatną ziołową nutą. Co ważne, na tych samych buraczkach można nastawić przeważnie drugi zakwas. Wystarczy zalać je świeżą solanką i dodać nowe przyprawy. Wyjdzie równie smaczny. Po ukiszeniu buraki, które złapały już smak dodatków, zużywam na bieżąco do sałatek, surówek i do kanapek.
Kiedyś popełniałam ten błąd przy kiszeniu buraków. Teraz pilnuję jednej zasady
Z doświadczenia wiem, że nawet najlepiej dobrane przyprawy nie pomogą, jeśli zaniedba się podstawy. Wystające ponad powierzchnię składniki mają kontakt z powietrzem, a to sprzyja pojawianiu się pleśni. Kroję lub ścieram je dość drobno, ale pilnuję, by zawsze były zakryte. Szklany obciążnik do słoika na kiszonki sprawdza mi się tutaj idealnie.
Nie ustawiam też słoika przy kaloryferze ani na nasłonecznionym parapecie. Zakwas najlepiej udaje mi się w miejscu, gdzie temperatura jest stabilna i nie jest zbyt gorąco. Dbam również o czystość naczyń i nie wkładam do słoika używanych wcześniej sztućców.


Obserwuj nas na Google














