We Francji to absolutna codzienność. Trafia na bagietki, do sałatek i na ciepłe tosty. Tam nikogo nie dziwi jego wyrazisty charakter, wręcz przeciwnie, jest powodem do dumy. U nas nadal wiele osób podchodzi do niego z dystansem, choć bez problemu kupisz go w Dino, Lidlu czy Biedronce. Jeśli masz ochotę wyjść poza klasyczną goudę i mozzarellę, to właśnie tutaj zaczyna się ciekawsza kuchnia.

Ser kozi, niepozorny, a zupełnie inny niż reszta

Ser kozi wyróżnia się już na starcie, bo powstaje z mleka koziego, które ma zupełnie inny profil niż mleko krowie. Dzięki temu jego struktura i smak są bardziej wyraziste, a konsystencja często bardziej kremowa lub delikatnie krucha. To nie jest kolejny „zwykły ser do kanapek”. On od razu wnosi coś nowego.

Najczęściej spotkasz go w formie miękkich rulonów, które łatwo pokroić w plasterki albo rozsmarować. To klasyczny francuski styl chèvre, który dobrze znasz z bistro czy wakacyjnych wyjazdów. Ale to dopiero początek. Są też wersje dojrzewające, twardsze, bardziej zbite, o intensywniejszym smaku. Do tego dochodzą sery w popiele, z ziołami, w oleju czy obtoczone przyprawami.

Ja najbardziej lubię te świeże, miękkie. Mają lekko wilgotny środek i cienką skórkę, która nadaje im charakteru. Wystarczy kromka chleba i coś kwaśnego, jak pomidor, żeby zrobić z tego naprawdę dobrą przekąskę. Z kolei bardziej dojrzewające wersje traktuję jak „ser do zadań specjalnych”, na deskę serów albo jako mocniejszy akcent w daniu.

To, co jest ciekawe, to fakt, że ser kozi bardzo szybko zmienia się wraz z dojrzewaniem. Młody jest łagodny i kremowy, a starszy potrafi być naprawdę intensywny. Dzięki temu możesz dobrać go do swojego poziomu „odwagi smakowej”.

Getty/iStock, Ramses02

Ten zapach dzieli ludzi. Jak naprawdę smakuje ser kozi

Nie ma co udawać, zapach sera koziego to coś, co często odstrasza na początku. W Polsce wiele osób mówi wprost, że jest „za mocny” albo „dziwny”. I faktycznie, różni się od tego, do czego jesteś przyzwyczajony przy serach krowich.

Ale kiedy już spróbujesz, okazuje się, że smak jest dużo bardziej złożony niż sam aromat. Jest lekko kwaskowy, świeży, czasem delikatnie ziemisty. W porównaniu do camemberta jest mniej „ciężki”, a w zestawieniu z gorgonzolą zdecydowanie łagodniejszy i bardziej kremowy.

Ja zawsze mówię, że to coś pomiędzy twarogiem, a serem pleśniowym, tylko w bardziej eleganckiej wersji. Nie jest tak neutralny jak mozzarella, ale też nie przytłacza, jeśli wybierzesz odpowiedni rodzaj.

Na początek najlepiej sięgnąć po młode, miękkie sery. Są delikatniejsze i łatwiej się do nich przekonać. Te bardziej dojrzewające zostaw sobie na później, kiedy już oswoisz się z tym charakterystycznym profilem. Wtedy zaczynasz doceniać te niuanse, które na początku wydają się zbyt intensywne.

Często wystarczy też odpowiednie połączenie. Dodaj coś słodkiego, jak miód albo owoce, i nagle cały smak się balansuje. To właśnie wtedy wiele osób zmienia zdanie.

Nie tylko do sałatki. Jak wykorzystać ser kozi w kuchni

Ser kozi daje naprawdę sporo możliwości i to zarówno na zimno, jak i na ciepło. Jeśli masz go w lodówce, możesz w kilka minut zrobić coś, co smakuje jak z dobrej restauracji.

  • Na zimno sprawdza się świetnie w prostych połączeniach. Wrzuć go do sałatki z rukolą, burakiem i orzechami, klasyk, który trudno zepsuć. Możesz też rozsmarować go na chlebie i dodać miód albo dżem figowy. Ja często robię szybkie kanapki z dodatkiem świeżych warzyw i oliwy, prosto, ale bardzo konkretnie.
  • Na ciepło robi się jeszcze ciekawiej. Wystarczy kilka minut w piekarniku i ser zaczyna się delikatnie rozpuszczać, robi się bardziej kremowy i intensywny. Spróbuj zapiec go na grzance z miodem i tymiankiem, to jedno z tych połączeń, które zawsze wychodzą.
  • Możesz też dorzucić go do makaronu, pizzy albo omletu. Zamiast klasycznej mozzarelli daje zupełnie inny efekt. Ja lubię wrzucić kilka kawałków na warzywa z patelni albo do tarty, szczególnie z cukinią albo pomidorami.
  • Jeśli masz ochotę na coś bardziej „bistro”, połącz go z gruszką albo figami. Ta słodko-słona kombinacja robi robotę i sprawia, że nawet proste danie wygląda i smakuje jak coś specjalnego.

Najważniejsze jest to, żeby nie traktować go jak zwykłego sera. On ma grać główną rolę albo przynajmniej mocny akcent. Wtedy pokazuje, co potrafi.