De volaille to jedno z tych dań, które zawsze robią wrażenie. Chrupiąca, złocista panierka, soczyste mięso i płynne masło wypływające po przekrojeniu kotleta to dla mnie definicja udanego niedzielnego obiadu. Kiedyś jednak przygotowywanie ich było prawdziwą loterią. Jeden wychodził idealnie, drugi rozwijał się na patelni, a z trzeciego masło uciekało jeszcze przed podaniem.
Dzisiaj rodzina żartuje, że jestem "mistrzynią dewolajów". Kiedy ktoś pyta, jak udaje mi się zawijać je tak, żeby wszystkie zachowały kształt, odpowiadam, że sekret wcale nie tkwi w szczególnej umiejętności. Najważniejsze jest to, co robię z roladkami, zanim trafią na patelnię. Nie smażę ich od razu po przygotowaniu. Dzięki temu mam mniej pracy w dniu obiadu, a kotlety znacznie lepiej trzymają formę.
Dlaczego kotlety de volaille rozpadają się podczas smażenia? Kiedyś sama popełniałam te błędy
Pamiętam czasy, kiedy przygotowanie de volaille oznaczało dla mnie sporo nerwów. Rozbijałam piersi z kurczaka, układałam na nich masło, zawijałam roladki i od razu zabierałam się za panierowanie. Wszystko wyglądało dobrze, dopóki mięso nie trafiło na rozgrzany tłuszcz. Wtedy zaczynały się problemy. Brzegi kotletów rozchylały się, panierka pękała, a na patelni pojawiało się roztopione masło. Zamiast soczystego wnętrza zostawało mi mięso, które nie różniło się specjalnie od zwykłego panierowanego fileta.
Początkowo sądziłam, że winne jest zbyt słabe zawijanie. Próbowałam więc zwijać mięso coraz ciaśniej. Później zaczęłam używać wykałaczek, ale nawet one nie zawsze pomagały. Dopiero z czasem zrozumiałam, że problem jest bardziej złożony.
Najczęstszą przyczyną rozpadających się kotletów de volaille jest niewłaściwe przygotowanie mięsa. Pierś z kurczaka musi być odpowiednio rozbita. Jeżeli pozostawisz ją zbyt grubą, trudno będzie szczelnie owinąć nią nadzienie. Z kolei przesadnie cienkie mięso może popękać podczas zawijania albo smażenia.
Najlepiej rozbijać filety na grubość około 4-5 mm, starając się uzyskać możliwie równą powierzchnię. Zawsze wkładam mięso między dwa kawałki folii przeznaczonej do kontaktu z żywnością i używam płaskiej strony tłuczka. Nie uderzam zbyt mocno, szczególnie przy brzegach. Chodzi o to, żeby filet stał się elastyczny i łatwy do zawijania, a nie żeby zrobić w nim dziury.
Drugim problemem jest ilość nadzienia. Kotlety de volaille kojarzą się przede wszystkim z masłem, dlatego łatwo przesadzić z jego porcją. Sama kiedyś wychodziłam z założenia, że im więcej masła, tym lepiej. Niestety, duży kawałek trudno szczelnie zamknąć w niewielkim filecie. Podczas smażenia masło szybko się rozpuszcza, a jeśli znajdzie choćby małą szczelinę, zaczyna wypływać.
Dzisiaj używam zwykle około 15-20 g masła na jedną roladkę średniej wielkości. Formuję z niego niewielki wałeczek i dobrze schładzam przed zawijaniem. Dzięki temu mogę łatwiej ułożyć nadzienie i dokładniej otoczyć je mięsem.
Znaczenie ma również sposób zwijania. Nie wystarczy położyć masła na filecie i zrolować go jak naleśnik. Najpierw trzeba założyć boczne brzegi mięsa do środka, żeby zamknąć nadzienie z obu stron. Dopiero później można ciasno zwinąć całość. Końce roladki muszą być szczelne, bo właśnie tam najczęściej pojawiają się przecieki.
Nie bez znaczenia jest także temperatura smażenia. Jeżeli tłuszcz będzie zbyt chłodny, panierka zacznie nim nasiąkać i trudniej uzyskać chrupiącą skórkę. Jeśli natomiast rozgrzejesz go za mocno, panierka szybko się zarumieni, zanim mięso w środku zdąży się usmażyć. Może też popękać podczas gwałtownego smażenia.
Zauważyłam jednak, że nawet staranne rozbijanie, odpowiednia porcja masła i właściwa temperatura nie dawały mi tak powtarzalnych rezultatów jak jeden dodatkowy etap. Zamiast smażyć świeżo zwinięte de volaille, zaczęłam przygotowywać je poprzedniego wieczoru. To właśnie ta zmiana sprawiła, że przestałam obawiać się niedzielnego obiadu.
Rodzina nazywa mnie mistrzynią de volaille. Wszystko dlatego, że przygotowuję je dzień wcześniej
Mój sposób jest naprawdę prosty. Kotlety de volaille zwijam wieczorem, a następnie wkładam je na co najmniej 8 godzin do lodówki. Dopiero następnego dnia obtaczam je w panierce i smażę. Nie potrzebuję żadnych specjalnych składników ani kuchennych akcesoriów. Wystarczy odrobina planowania i miejsce na półce w lodówce.
Wpadłam na ten pomysł, kiedy przygotowywałam większy rodzinny obiad. Wiedziałam, że następnego dnia będę miała sporo pracy, dlatego postanowiłam zrobić część rzeczy wcześniej. Rozbiłam mięso, przygotowałam nadzienie, zwinęłam roladki, opanierowałam i schowałam je do lodówki. Rano zostało mi tylko smażenie.
Od razu zauważyłam różnicę. Schłodzone roladki były bardziej zwarte. Nie musiałam bez przerwy poprawiać ich kształtu. Na patelni również zachowywały formę znacznie lepiej niż te przygotowywane w pośpiechu.
Nie chodzi o to, że podczas chłodzenia mięso w magiczny sposób się skleja. Surowy kurczak nadal pozostaje surowym kurczakiem, a źle zawinięta roladka może się rozpaść nawet po całej nocy w lodówce. Schłodzenie pomaga jednak utrzymać nadany wcześniej kształt, szczególnie gdy roladka jest ciasno zwinięta, a masło dobrze schłodzone. To dodatkowe zabezpieczenie, a nie zamiennik dokładnego zawijania.
Przygotowane de volaille układam w płaskim pojemniku, łączeniem mięsa do dołu. Staram się, żeby roladki nie były ciasno upchnięte jedna na drugiej, ponieważ mogłyby się odkształcić. Przykrywam pojemnik i wkładam go do lodówki.
Najczęściej robię to około godziny 20, jeśli obiad planuję na następny dzień. Dzięki temu rano mięso ma za sobą przynajmniej 12 godzin chłodzenia. Jeśli jem obiad dopiero po południu, roladki spędzają w lodówce jeszcze więcej czasu.
Jak zrobić de volaille, żeby masło nie wypływało? Liczą się szczegóły
Sama noc w lodówce nie wystarczy, jeśli na początku źle przygotujesz mięso lub nadzienie. Dlatego przez lata dopracowałam kilka drobnych zasad. Nie są trudne, ale razem robią ogromną różnicę.
Na cztery porcje przygotowuję zwykle:
- 2 duże, pojedyncze piersi z kurczaka, łącznie około 650-800 g,
- 60-80 g masła,
- 2 jajka,
- 4-5 łyżek mąki pszennej,
- około 120 g bułki tartej,
- sól i świeżo mielony pieprz,
- opcjonalnie 1-2 łyżki posiekanej natki pietruszki,
- olej rzepakowy lub masło klarowane do smażenia.
Każdą pierś dzielę na dwie części, tak żeby uzyskać cztery odpowiednio duże kawałki. Jeżeli filety są bardzo nierówne, delikatnie rozcinam grubsze fragmenty i rozkładam mięso na boki. Uważam przy tym, żeby nie przeciąć go na wylot. Mięso rozbijam dokładnie, ale delikatnie.
Masło zawsze kroję wcześniej na cztery porcje i schładzam. Jeśli chcę dodać natkę pietruszki, mieszam ją z miękkim masłem, formuję cztery krótkie wałeczki i wkładam do lodówki, aż stwardnieją. Przy większych przygotowaniach mogę umieścić je na kilkanaście minut w zamrażarce, ale pilnuję, żeby o nich nie zapomnieć.
Następnie doprawiam mięso. Samo zawijanie wymaga największej uwagi. Kładę masło na rozbitym filecie i zaczynam od krótkiego zawinięcia mięsa nad nadzieniem. Następnie składam boki do środka, podobnie jak przy przygotowywaniu krokietów lub gołąbków. Dopiero wtedy zwijam pozostałą część fileta.
Nie ściskam roladki tak mocno, żeby mięso zaczęło pękać. Chodzi o uzyskanie zwartego, równego kształtu. Staram się również ułożyć końcowy brzeg fileta pod spodem. Dzięki temu ciężar roladki pomaga utrzymać zamknięcie. Jeśli widzę niewielką szczelinę, próbuję przykryć ją cieńszym fragmentem mięsa. Gdy filet jest zbyt mały, nie dokładam na siłę dużej ilości masła. Wolę przygotować trochę mniejszego de volaille, który pozostanie szczelny, niż efektowną roladkę, która rozpadnie się po kilku minutach smażenia.
Każdą roladkę obtaczam najpierw w cienkiej warstwie mąki. Nadmiar delikatnie strzepuję, ponieważ zbyt gruba warstwa może tworzyć grudki. Następnie zanurzam mięso w roztrzepanym jajku, a na koniec dokładnie pokrywam bułką tartą.
Panierując kotlety de volaille, zwracam szczególną uwagę na ich końce. To tam najłatwiej przeoczyć fragment mięsa. Jeżeli panierka będzie nierówna, podczas smażenia może pojawić się odsłonięte miejsce.
Przy większych roladkach czasami stosuję podwójne panierowanie. Po pierwszej warstwie bułki tartej ponownie zanurzam kotlet w jajku i jeszcze raz obtaczam go w bułce. Taka panierka jest grubsza i może lepiej osłaniać mięso, ale nie zastąpi szczelnego zawinięcia. Trzeba też uważać, żeby nie przesadzić z jej ilością, bo wtedy de volaille staje się ciężki i traci delikatność.
Kiedy kotlety de volaille spędzą noc w lodówce, przychodzi pora na smażenie. Roladki wkładam na gorący tłuszcz ostrożnie, najlepiej łączeniem mięsa do dołu. Nie naciskam ich łopatką i nie próbuję od razu obracać. Pozwalam panierce się zarumienić, a dopiero później delikatnie przekładam kotlet na drugi bok.
Czas smażenia zależy od grubości mięsa i wielkości kotletów. Zwykle zajmuje mi to około 12-18 minut, ale przy dużych roladkach może potrwać dłużej. Nie traktuję więc minutnika jako jedynego wyznacznika. Najważniejsze jest to, żeby kurczak był dokładnie usmażony w środku.


Obserwuj nas na Google















