Zakwas z buraków robię regularnie, nie tylko przed świętami. Lubię jego głęboki kolor i przyjemną kwaskowatość, ale najbardziej zależy mi na wyrazistym smaku. Przez lata próbowałam różnych proporcji przypraw. W końcu znalazłam sposób, dzięki któremu zakwas wychodzi dokładnie taki, jak lubię. Co ciekawe, część domowników nadal dziwi się, kiedy widzi, co dokładam do słoika, bo nie są do tego dodatku przyzwyczajeni.
Wrzucam połówkę do zakwasu i nie zamierzam przestać. Różnicę czuć już po pierwszym łyku
Moim sekretem jest zwykła żółta lub czerwona cebula. Zamiast delikatnej cukrowej wybieram takie, ponieważ mają pikantny smak, który pasuje do efektu, na którym mi zależy. Cebula do zakwasu z buraków sprawia, że zyskuje on bardziej wytrawny, warzywny charakter, a barszcz przygotowany na jego bazie smakuje pełniej.
Nie przesadzam jednak z ilością. Na 2 kg buraków wystarczy mi połowa średniej cebuli, więc to groszowe sprawy. Kroję ją w grube talarki albo na 2-3 części. Nie siekam drobno, bo nie chcę, żeby zdominowała pozostałe składniki.
Nie samą cebulą zakwas stoi. Te proporcje mam już sprawdzone
Do przygotowania zakwasu używam 2 kg buraków i 2 litrów wody. Dodaję pół średniej cebuli, ząbki z pół główki czosnku (zostawiam je w aromatycznych łupinach, tylko lekko rozgniatam nożem), 2-3 liście laurowe, 10 ziaren ziela angielskiego, łyżeczkę czarnego pieprzu w ziarnach oraz 1,5 czubatej łyżki soli. Dolewam również 2-3 łyżki soku z kapusty kiszonej lub ogórków kiszonych. Taki starter pomaga rozpocząć kiszenie.
Wszystko układam w dużym, czystym słoju i zalewam chłodną solanką. Warzywa muszą być całkowicie zanurzone, dlatego w razie potrzeby dociskam je szklanym obciążnikiem. Słój przykrywam tak, żeby gazy mogły uchodzić - nie zakręcam go szczelnie na amen. Zostawiam go w temperaturze pokojowej na około 5-7 dni. Gotowy zakwas przecedzam i przechowuję w lodówce.
Zakwas będzie jeszcze bardziej wyrazisty. Te dwa triki robią ogromną różnicę
Zawsze wcześniej zagotowuję wodę i rozpuszczam w jeszcze gorącej sól. Dzięki temu nie zostają kryształki na dnie, a solanka ma równomierny smak. Gotowanie ogranicza też ilość niepożądanych drobnoustrojów w wodzie. Przed zalaniem buraków koniecznie studzę ją do temperatury pokojowej.
Drugi trik to obieranie buraków, nawet tych ekologicznych. Skórka potrafi nadać zakwasowi nieprzyjemny ziemisty posmak, a jej usunięcie pozwala pozbyć się resztek zabrudzeń i części drobnoustrojów z powierzchni warzyw. Ogranicza to też ryzyko powstawania pleśni.
Obrane buraki kroję w cienkie plastry lub drobniejsze kawałki. Czasem używam mocnego malaksera, żeby nie pobrudzić dłoni. Im mniejsze kawałki, tym większa powierzchnia kontaktu z solanką i tym łatwiej wydobyć esencję buraczanego smaku. Jest jeszcze jedna zaleta: po ukiszeniu takie buraczki wystarczy odcedzić, doprawić odrobiną oleju i połączyć z jabłkiem lub cebulką. W ten sposób mam niemal gotową surówkę, a z jednego słoika wykorzystuję zarówno zakwas, jak i warzywa.


Obserwuj nas na Google














