Konferencja, klapsa czy lukasówka to gruszki, które dobrze znasz z warzywniaków i supermarketów. Tymczasem polscy sadownicy rozwijają odmiany, które mogą zaskoczyć nawet największych miłośników tych owoców. Jedna z nich szczególnie przyciąga uwagę. Jest duża, soczysta i ma niezwykły kolor, który zmienia się podczas dojrzewania. Co ciekawe, owoce zbierane jesienią można przechowywać nawet do wiosny. Za tą nietypową gruszką stoi wielopokoleniowa tradycja sadownicza i ambitny plan jej twórcy.

Bergenia to niezwykła polska gruszka, która powstała pod Wieluniem

Tajemniczym owocem jest Bergenia, autorska odmiana gruszy rozwijana przez Grzegorza Pagacza w miejscowości Biała Rządowa, niedaleko Wielunia w województwie łódzkim. To właśnie tam znajduje się rodzinne gospodarstwo Smaczne Owoce, w którym sadownictwem zajmuje się już czwarte pokolenie.

Bergenia powstała dzięki wieloletniej pracy nad odmianami grusz. Na stronie gospodarstwa producent opisuje ją jako mutację odmiany Nojabrskaja, znanej również jako Xenia.

Zanim trafiła do oficjalnego rejestru, przez kilka lat obserwowano jej cechy. W 2020 roku została wpisana do krajowego rejestru odmian pod numerem S653. Grzegorz Pagacz posiada wyłączne prawa do odmiany w Polsce. 

Na razie jej produkcja koncentruje się w rodzinnym gospodarstwie. Sadownik ma jednak znacznie większe ambicje. Chce, żeby złocistobrązowe gruszki rosły także w innych sadach i z czasem trafiały do szerokiej sprzedaży.

Ma złotą skórkę i jest słodsza od popularnej gruszki. Czym wyróżnia się Bergenia?

Gdyby położyć ją obok popularnej konferencji czy klapsy, od razu rzucałaby się w oczy. Bergenia ma nietypową, złotobrązową barwę, która sprawia, że wygląda niemal jak owoc sprowadzony z dalekiej Azji. Jej skórka nie jest idealnie gładka. Pokrywa ją naturalna, lekko szorstka warstwa przypominająca delikatną rdzę. To właśnie ona nadaje gruszce tak charakterystyczny wygląd.

Co ciekawe, owoce nie od razu prezentują się w pełnej krasie. Gdy opuszczają chłodnię, ich skórka może mieć jeszcze zielonkawy odcień. Dopiero z czasem nabiera cieplejszych, bardziej złocistych tonów. Dzięki temu dojrzała Bergenia wygląda zupełnie inaczej niż świeżo wyjęta z przechowalni.

A jak smakuje? Jeśli najbardziej lubisz gruszki, z których po pierwszym kęsie wypływa sok, ta odmiana może cię pozytywnie zaskoczyć. Pod skórką kryje się jasny, kremowy miąższ o delikatnej strukturze. Przy gryzieniu przyjemnie chrupie. Dominuje słodycz, którą przełamuje subtelna, kwaskowata nuta. Całość dopełnia wyraźny gruszkowy aromat.

Sam hodowca zwraca uwagę, że Bergenia smakuje słodziej niż Nojabrskaja. W odróżnieniu od mocno dojrzałej klapsy, która szybko robi się miękka, zachowuje też sprężystość i przyjemną chrupkość.

Zbierają ją we wrześniu, a jedzą nawet w kwietniu. To jej największy atut

Bergenia należy do gruszek zimowych. Oznacza to, że jej owoce nadają się do długiego przechowywania. Zbiory rozpoczynają się zazwyczaj w drugiej połowie września, chociaż w niektórych sezonach mogą przesunąć się na początek października.

Największą zaletą tej odmiany jest jednak trwałość. Jak przekazuje Grzegorz Pagacz, w jego gospodarstwie gruszki można przechowywać nawet do kwietnia następnego roku, i to w zwykłej chłodni.

To zasługa między innymi stosunkowo grubej i twardej skórki oraz zwartego miąższu. Owoce długo zachowują jędrność i dobrze znoszą przechowywanie. Nie miękną tak szybko jak wiele popularnych odmian.

Twardsza skórka okazuje się również zaletą podczas zbiorów. Sadownik zauważył, że Bergenia jest mniej podatna na uszkodzenia mechaniczne niż Nojabrskaja. Dzięki temu mniej owoców traci wartość handlową podczas zbierania i przygotowywania do sprzedaży.