Doskonale pamiętam, jak dziadek Staszek krzątał się po kuchni, a ja niecierpliwie czekałam, aż pozwoli mi spróbować swojego specjału. Najlepiej smakował na kromce świeżego chleba, z ogórkiem kiszonym. Mięso było tak miękkie, że niemal rozpadało się pod widelcem, a otaczająca je galaretka stanowiła prawdziwą wisienkę na torcie. Dziś, nawet nie patrzę na sklepowe wędliny, które albo są suche, albo przesadnie słone. tylko wracam do przepisu dziadka. Robię od razu kilka słoików, bo wiem, że kiedy postawię jeden na stole, rodzina szybko upomni się o kolejny.
Mięso do słoików jak u dziadka. Sekret tkwi w odpowiednich kawałkach
Dziadek Staszek wiedział, że dobra domowa wędlina potrzebuje czegoś więcej niż kawałka chudego mięsa. Dlatego łączył kilka rodzajów wieprzowiny, które wzajemnie się uzupełniały. Podstawą jego przepisu były łopatka, karkówka, boczek i podgardle.
Każdy z tych kawałków ma określone zadanie. Łopatka nadaje całości zwartą, mięsną strukturę, karkówka zapewnia soczystość, a boczek i podgardle dostarczają tłuszczu, dzięki któremu gotowy wyrób nie jest suchy. Nie próbuj zastępować wszystkiego chudą szynką, bo efekt będzie zupełnie inny.
Największą zaletą tego przepisu jest jednak naturalna galaretka. Powstaje podczas długiego ogrzewania mięsa, kiedy zawarty w tkance łącznej kolagen przechodzi do wywaru i zamienia się w żelatynę. Po ostudzeniu płyn tężeje, tworząc apetyczną otoczkę. Nie musisz więc dodawać żelatyny w proszku.
Ważne są również przyprawy. Czosnek, majeranek, liście laurowe i ziele angielskie nadają wieprzowinie tradycyjny, swojski aromat. Całość wymaga trochę cierpliwości, ale samo przygotowanie jest naprawdę proste.
Przepis na mięso do słoików z naturalną galaretką
Przygotuj większą miskę, wyparzone słoiki, nowe zakrętki i duży garnek. Mięso potrzebuje całej nocy, aby dobrze przejść przyprawami, dlatego najlepiej rozpocznij pracę wieczorem.
Składniki:
- 700 g podgardla wieprzowego
- 700 g karkówki wieprzowej
- 700 g łopatki wieprzowej
- 400 g surowego boczku
- 5 liści laurowych
- 10 ziaren ziela angielskiego
- 1 główka czosnku
- 2 łyżeczki suszonego majeranku
- niecałe 2 łyżki soli
- świeżo mielony pieprz do smaku
- około 5 łyżek wody na każdy słoik
Sposób przygotowania:
- Oczyść mięso z ewentualnych chrząstek i pokrój je w dość dużą kawałki. Przełóż wszystkie do miski.
- Obierz czosnek, drobno go posiekaj lub przeciśnij przez praskę. Dodaj do mięsa razem z solą, pieprzem, majerankiem, zielem angielskim i pokruszonymi liśćmi laurowymi.
- Dokładnie wymieszaj składniki, najlepiej przez kilka minut, aby przyprawy równomiernie pokryły wieprzowinę. Przykryj miskę i wstaw ją na całą noc do lodówki.
- Następnego dnia przełóż mięso do czystych, wyparzonych słoików. Układaj je dość ciasno, ale pozostaw około 2-3 cm wolnej przestrzeni pod zakrętką. Do każdego słoika dolej około 5 łyżek wody, odpowiednio zmniejszając ilość w mniejszych naczyniach.
- Wytrzyj brzegi słoików i dokładnie je zakręć. Dno dużego garnka wyłóż ściereczką, ustaw słoiki i wlej zimną wodę do około 3/4 ich wysokości.
- Doprowadź wodę do wrzenia, zmniejsz ogień i ogrzewaj słoiki przez 1,5 godziny, utrzymując łagodne wrzenie.
- Pozostaw słoiki do ostygnięcia, a następnie przechowuj je w lodówce. Kolejnego dnia ponownie ogrzewaj je przez 1,5 godziny, licząc czas od zagotowania wody.
- Trzeciego dnia powtórz cały proces. Na koniec wokół mięsa powinna powstać delikatna, naturalna galaretka.
Co zrobić, żeby mięso w słoikach było soczyste i miało dużo galaretki?
Przygotowując mięso według przepisu dziadka Staszka, trzymam się kilku prostych zasad. Przede wszystkim nie usuwam całego tłuszczu. To właśnie on sprawia, że wieprzowina zachowuje przyjemną miękkość, a domowa wędlina nie przypomina suchej pieczeni.
Nie pomijam również nocnego marynowania. Dzięki niemu sól i przyprawy mają czas, by równomierniej przeniknąć do kawałków mięsa. Szczególnie ważny jest czosnek, którego aromat świetnie komponuje się z majerankiem.
Jeśli zależy ci na galaretce, wybieraj kawałki zawierające tkankę łączną. Podgardle i karkówka sprawdzają się tutaj znacznie lepiej niż samo chude mięso. Pamiętaj też, że galaretka staje się wyraźnie widoczna dopiero po schłodzeniu. Kiedy słoik jest jeszcze ciepły, płyn pozostaje rzadki i nie oznacza to, że przepis się nie udał.


Obserwuj nas na Google














