Gdy myślimy o domowym pasztecie, przed oczami często staje nam mało apetyczna maź o jednolitej „pasztetówkowej” konsystencji. Tymczasem klasyczny francuski pasztet wiejski zachwyca wyrazistą, bogatą strukturą, w której każdy plaster ma apetyczny rysunek i nie rozsypuje się na chlebie.
Gdy to zrozumiałem, dotarło także do mnie, że w pasztetowej zabawie wcale nie chodzi o kupowanie drogiej wołowiny czy dziczyzny, lecz o właściwą pracę z maszynką do mięsa oraz w kontrolowaniu temperatury podczas przygotowania.
Dlaczego pasztet traci strukturę i przypomina pasztetówkę?
Większość z nas popełnia ten sam błąd: przepuszcza całe ugotowane lub upieczone mięso dwa, a nawet trzy razy przez najdrobniejsze sitko niczym twaróg na sernik. W efekcie włókna mięśniowe zostają całkowicie roztarte, a tłuszcz po ogrzaniu tworzy jednolitą, maziowatą masę. Żeby uzyskać wyrazisty pasztet o mozaikowym przekroju, trzeba połączyć ze sobą dwie różne tekstury.
Francuski pasztetowy patent polega na rozdzieleniu składników i użyciu dwóch różnych sit w maszynce do mielenia. Drobne lub średnie oczko (3-4 mm): przeznaczamy na bazę. Mielimy na nim tłustsze elementy (np. podgardle lub słoninę) oraz wątróbkę drobiową i część chudego mięsa. To ta część nada pasztetowi odpowiednią soczystość i spoi całą masę.
Duże oczko (7-8 mm) lub nawet krojenie noże: stosujemy do pozostałej części chudego mięsa (np. łopatki wieprzowej czy cielęciny) oraz podgotowanej szynki. Wymieszanie gładkiej bazy z grubiej zmielonymi kawałkami sprawia, że po przekrojeniu pasztet wygląda apetycznie, a podczas jedzenia czuć soczyste, mięsne kąski.
Kluczowa temperatura: zamrażalnik idzie w ruch
Nawet najlepsze sitka nie pomogą, jeśli mięso podczas mielenia będzie ciepłe. Pod wpływem tarcia rozgrzany tłuszcz zaczyna się minimalnie topić, co bezpowrotnie niszczy strukturę pasztetu.
Przed przystąpieniem do pracy wstaw metalowe części maszynki do zamrażalnika na około 30 minut. Pokrojone w kostkę mięso oraz tłuszcz również schłodź w zamrażalniku lub w lodówce, aż będą bardzo zimne w dotyku. Mielenie zawsze zaczynaj od najtłustszych kawałków, kiedy maszynka jest najzimniejsza, a na samym końcu przepuszczaj mięsa chudsze.
Pieczenie w kąpieli wodnej i zapomniany krok: prasowanie
Formę na pasztet warto wyłożyć cienkimi plastrami boczku, napełnić ciasno masą (dociskając ją w narożnikach, by usunąć pęcherze powietrza) i zamknąć. Formę wstawiamy do większej brytfanny wypełnionej gorącą wodą do połowy wysokości i pieczemy w temperaturze około 160-170°C przez 1,5 godziny.
Po wyjęciu z piekarnika przechodzimy do drugiego kluczowego zabiegu znanego z francuskiej sztuki pieczenia pasztetów, którym jest dociążenie (prasowanie) pasztetu. Na gorącą masę kładziemy deseczkę lub tekturkę owiniętą folią aluminiową i obciążamy ją kilkoma puszkami.
Odstawiamy całość do ostygnięcia, a następnie chowamy z dociążeniem do lodówki na minimum 8 godzin. Prasowanie usuwa nadmiar pęcherzyków powietrza i spaja pasztet w zwartą całość, którą da się precyzyjnie kroić w cienkie plastry.


Obserwuj nas na Google














