Wiosenne grzyby mają swój wyjątkowy urok. Kiedy większość osób czeka jeszcze na letni wysyp borowików, ty możesz już wypatrzyć dzwonkówkę tarczowatą. To grzyb ceniony przez znawców, ale jednocześnie wymagający ostrożności i dobrego rozpoznania. Sprawdź, jak wygląda, gdzie jej szukać i dlaczego wielu grzybiarzy podchodzi do niej z dużym respektem.
Dzwonkówka tarczowata - wiosenny rarytas spod jabłoni
Dzwonkówka tarczowata należy do grzybów blaszkowych i wyrasta głównie wiosną, choć we wrześniu i w październiku też się pojawia. Spotkasz ją także pod nazwą wieruszka tarczowata. Grzybiarze cenią ją przede wszystkim za delikatny smak oraz charakterystyczny zapach przypominający świeżego ogórka. To właśnie ten aromat sprawia, że wiele osób od razu rozpoznaje ją w terenie.
AdobeStock weinkoetz
Gatunek jest dość zmienny i potrafi wyglądać inaczej zależnie od miejsca wzrostu czy pogody. Wyróżnia się nawet kilka jego form, dlatego początkujący zbieracze często mają problem z prawidłową identyfikacją tego grzyba.
Kapelusz zmienia kolor po deszczu - wskazówka dla grzybiarzy
Kapelusz dzwonkówki tarczowatej bywa brązowy, ciemnobrązowy albo szarobrązowy. Po deszczu robi się ciemniejszy i lekko lepki, a gdy przeschnie, wyraźnie jaśnieje. Młode owocniki mają kapelusz stożkowaty, później staje się bardziej płaski z niewielkim garbkiem pośrodku. Starsze egzemplarze często mają falowany brzeg.
Średnica kapelusza potrafi osiągać nawet 12 centymetrów. Powierzchnia jest gładka i delikatnie połyskująca. Trzon początkowo ma biały kolor, ale szybko przechodzi w szarawy albo brudnobrązowy odcień. Jest twardy, zwarty i pełny w środku, czasem lekko wygięty.
Kolor zmieniają również blaszki i zarodniki. Podczas dojrzewania nabierają różowawego odcienia, podobnie jak wysyp zarodników. To jedna z cech pomocnych przy rozpoznawaniu tego gatunku.
Łatwo o pomyłkę. Uważaj na fałszywych kuzynów
Dzwonkówkę tarczowatą bardzo łatwo pomylić z innymi wieruszkami. Problem polega na tym, że część podobnych gatunków jest silnie trująca. Największe zagrożenie stanowi dzwonkówka trująca, która pojawia się głównie latem i jesienią, ale dla mniej doświadczonych osób może wyglądać bardzo podobnie.
Dzwonkówka trująca / Getty/iStock Magdevski
Uważaj szczególnie na kolor blaszek, zapach oraz porę występowania. Dzwonkówka tarczowata rośnie przede wszystkim wiosną i często pachnie świeżym ogórkiem. Jeśli masz choć cień wątpliwości, nie zbieraj jej do jedzenia. To grzyb raczej dla osób, które dobrze znają gatunki blaszkowe.
Szukaj jej tam, gdzie kwitną głogi i śliwy
Ten gatunek najczęściej pojawia się od kwietnia do maja. Owocniki wyrastają zwykle grupami pod drzewami i krzewami z rodziny różowatych. Najłatwiej znajdziesz ją pod głogami, śliwami oraz jabłoniami. Lubi zarówno stare sady, jak i naturalne zarośla czy obrzeża lasów.
Najwięcej owocników pojawia się podczas wilgotnej, ciepłej wiosny. Jeśli po kilku dniach deszczu zrobi się trochę cieplej, warto zajrzeć pod kwitnące drzewa. Dzwonkówka tarczowata często rośnie w tych samych miejscach przez kolejne sezony.
Młode sztuki są najlepsze. Starsze szybko tracą jakość
Do zbioru wybieraj przede wszystkim młode i jędrne egzemplarze. Mają mączno-ogórkowy, łagodny i ciekawy smak. Starsze owocniki stają się bardziej kruche i łatwo nasiąkają wodą. Zbieraj je ostrożnie, najlepiej delikatnie wykręcając z podłoża albo odcinając nożykiem tuż przy ziemi. Nie wrzucaj do koszyka grzybów mocno rozmokniętych albo nadgryzionych. Dzwonkówka szybko traci świeżość, dlatego po powrocie z lasu od razu ją oczyść i przygotuj do obróbki.
Pachnie ogórkiem, ale surowej nie jedz
Dzwonkówka tarczowata jest uznawana za grzyb jadalny i smaczny, jednak wymaga porządnej obróbki termicznej. Nie nadaje się do jedzenia na surowo. Najlepiej podsmaż ją albo podgotuj przed dalszym przygotowaniem.
Wielu grzybiarzy mimo wszystko unika jej zbierania właśnie przez ryzyko pomyłki z trującymi gatunkami. Jeśli nie masz dużego doświadczenia z grzybami blaszkowymi, lepiej ogranicz się do gatunków łatwiejszych do rozpoznania.
